Soms voelt het alsof ik onderweg ben, maar zonder duidelijke bestemming. Alsof ik mezelf ergens ben kwijtgeraakt en nu, stap voor stap, weer probeer terug te vinden. Ik wil de ellende, de zwaarte en alle negativiteit achter me laten. En eerlijk? Ik dacht dat dat “even” zou lukken. Maar het blijkt geen sprint te zijn… eerder een lange wandeling op schoenen die soms net niet lekker zitten.

(ook bekend als: hoe mijn dochter me elke dag in de spiegel laat kijken)

Het was weer eens tijd voor een blog. Niet omdat ik nou zoveel inspiratie had, maar meer omdat ik eindelijk weer door de stapel “Oh ja, dat moet ik nog doen”-taken heen ben gekomen. Je weet wel, die berg die zich gedraagt als een wasmand met een persoonlijkheid: hoe meer je erin doet, hoe voller die raakt en toch zie je geen einde.

Er lijkt iets van onderwijs op komst voor onze dochter. Het is toegezegd, maar nog niet officieel. Dus wij hangen ergens tussen hoop, vrees en “we zien wel, als de postbode langskomt met een brief in een gouden envelop.”

Elke ochtend is het hier een soort mini-Tour de France. Fietsen, scooters, auto’s… ouders die in een soort georganiseerde chaos hun kinderen naar school brengen. Voor mijn raam raast de ochtendspits voorbij, met kindertjes achterop, rugtasjes bungelend, en moeders en vaders die met halfdichte ogen (en waarschijnlijk koude koffie in de bekerhouder) proberen de dag op tijd te starten.

Zaterdagen zijn magisch. Niet vanwege uitslapen of croissantjes (al zijn die ook top), maar omdat het Lynns favoriete dag van de week is: dansdag! Vanaf het moment dat ze haar eerste voet in de dansstudio zette, was het liefde op het eerste gezicht. Muziek, beweging, ritme én haar favoriete juffen het voelde alsof ze thuiskwam. Geen ingewikkelde verwachtingen, geen druk. Gewoon Lynn die lekker zichzelf mocht zijn. Op haar tempo, met een glimlach van oor tot oor en met sprongen van plezier. En als moeder? Mijn hart smelt elke keer weer als ik haar zie stralen. Er is echt niks mooiers dan je kind gelukkig zien in haar element.

Klik hier om een tekst te typen.

Het is even geleden dat ik mezelf weer eens kon overhalen om te schrijven. Excuses voor de lange stiltes maar soms heb je gewoon even een break nodig. En eerlijk? Stilte kan dan verrassend fijn zijn. Geen moeten, geen woorden, gewoon even niets. Ken je dat gevoel dat je denkt dat je de hele wereld aankunt, maar ondertussen het idee hebt dat je constant op een randje balanceert? Zo’n randje zonder leuning, zonder veiligheidsnet, waar je voor geen meter je evenwicht kunt vinden en steeds het gevoel hebt dat je elk moment kunt omkiepen. Nou… dat dus. Zo voel ik me de laatste tijd. Een hoofd dat overloopt van gedachten, twijfels en inzichten. Zo vol, dat je soms niet eens meer weet wat je nou echt denkt of wat je jezelf misschien gewoon hebt aangepraat. Het is die fase waarin je alles bevraagt: jezelf, keuzes, waarheden. Waarin je achter dingen komt, maar tegelijk ook steeds meer aan jezelf twijfelt. Vermoeiend? Ja. Nodig? Misschien ook wel.

Soms lijkt het alsof ik altijd op de tweede plek sta. Niet omdat iemand me daar bewust neerzet, maar omdat ik mezelf daar neerzet. En dat is het meest pijnlijke stuk van het verhaal. Ik heb jarenlang gedacht dat als ik maar voldoende gaf, genoeg lachte en vooral zorgde dat ik vanzelf op de eerste plek zou komen te staan bij de mensen die ik liefheb. Alsof liefde een soort klantenkaart heeft: 10 keer geven = 1 keer ontvangen. Maar zo werkt het helaas niet. Ik ben iemand die het oprecht goed wil doen. Voor iedereen. Voor mijn gezin, voor mijn vrienden, voor mensen die ik soms amper ken maar die toevallig op het juiste (of verkeerde) moment in mijn leven staan. En in dat proces ben ik één iemand keer op keer vergeten: mijzelf. En ja, dan zeggen mensen vaak: “Je moet wat meer egoïstisch zijn.”

Soms voel ik me geen mens, maar een lopend notitieblok. Alles wat geregeld, onthouden en vooruitgedacht moet worden, lijkt automatisch in mijn hoofd te belanden. Van “schooltas mee” tot “rekening betalen” en van “moet ik de kattenbak al verschonen?” tot “heeft Lynn vandaag al genoeg fruit gegeten?” mijn brein is één grote to-do list die nooit op pauze gaat.

De laatste tijd leer ik steeds meer over iets wat eigenlijk zo simpel klinkt, maar oh zo lastig blijkt te zijn: emoties reguleren. Of, zoals ik het liever zeg; in goed Jip-en-Janneke-taal, leren omgaan met je gevoelens. Dat is iets waar Lynn toen therapie voor kreeg. En eerlijk? Ik leerde minstens net zo hard mee. Want wat ik inmiddels heb ontdekt: het draait niet alleen om je kind. Natuurlijk wil je helpen, begrijpen, oplossen dat hoort bij het ouderschap. Maar soms moet je ook even in de spiegel kijken. Want wat zij voelen, spiegelen wij. En wat wij uitstralen, voelen zij. “Actie op reactie”, zeggen ze dan. En in die dans van emoties ligt de ruimte om te groeien, samen.

Lynn heeft een denkbeeldig broertje. En eerlijk? Dat verbaast ons inmiddels niks meer. Want als er één iemand is met een lijntje naar iets dat wij niet kunnen zien, dan is het Lynn wel.