Er is iets bijzonders aan mensen die altijd blijven geven. Die aanvoelen wat een ander nodig heeft, ruimte maken waar het eigenlijk al vol is en blijven schenken, zelfs wanneer hun eigen glas allang leeg is. Niet omdat ze niets terug verwachten, maar omdat geven voor hen zo vanzelfsprekend is geworden dat ze nauwelijks nog stilstaan bij wat het hen kost. Totdat er een moment komt waarop je even stilstaat. Niet omdat je niets meer te geven hebt, maar omdat je je ineens realiseert hoeveel je hebt weggegeven zonder ooit te voelen dat iemand de moeite heeft genomen om ook maar een beetje terug te schenken. En misschien is dat wel een van de pijnlijkste inzichten: ontdekken dat je voor veel mensen een plek bent geweest waar ze konden komen halen, maar zelden iemand bent geweest bij wie ze uit zichzelf kwamen brengen. Ik heb mijn deuren altijd geopend. Mijn hart misschien nog wel vaker. Gastvrijheid, betrokkenheid en oprechte belangstelling zijn voor mij geen verplichtingen, maar eigenschappen die diep geworteld zitten in wie ik ben. Toch begin ik steeds vaker te begrijpen dat een open deur niet automatisch betekent dat iemand werkelijk binnenkomt. Sommige mensen betreden je huis, maar hebben geen oog voor de wereld die zich daarachter bevindt. Ze zijn aanwezig, maar zien je niet. Ze kennen de weg naar binnen, maar lijken niet te weten hoe ze werkelijk contact moeten maken. En ondertussen blijf jij maar ruimte creëren, aanpassen en begrijpen. Imiddels woon ik bijna een jaar samen met mijn meisje in ons kleine stulpje. Een plek die misschien niet groot is in oppervlakte, maar waar voor mij een wereld aan betekenis achter schuilgaat. Is het geluk? Absoluut. Maar geluk is niet altijd een ononderbroken gevoel. Soms zit het in een lach aan de keukentafel, soms in de rust van een gesloten voordeur en soms moet je jezelf eraan herinneren hoeveel je eigenlijk al hebt opgebouwd.

Soms ontstaan er zwarte gaten. Niet alleen ergens hoog boven ons in het heelal, maar ook gewoon... in mijn blog. En eerlijk? Dat is helemaal niet erg. Soms heb je wat langer de tijd nodig om die lege pagina weer met nieuwe herinneringen, inzichten en woorden te vullen.

"Charita, blijf bij jezelf." Een zin die mijn vriendin de laatste tijd vaker tegen mij zegt en die inmiddels zo diep in mijn brein gegraveerd staat dat ik hem regelmatig zelf hardop herhaal. Niet omdat ik het vergeet, maar juist omdat ik mezelf eraan wil blijven herinneren. Want hoe druk het leven ook wordt, hoe hard de storm soms ook raast, ik wil mezelf nooit meer verliezen. Ik ben een vrouw, een zusje, een moeder en een vriendin. En zoals zoveel vrouwen dacht ik lange tijd dat ik iedereen tevreden moest houden. Dat ik altijd beschikbaar moest zijn, altijd begrip moest tonen en altijd de sterke schouder moest zijn waarop anderen konden leunen. Maar ergens onderweg besefte ik dat er een persoon was die ik daarbij soms vergat: mezelf.

Sommige maanden vliegen voorbij. Je knippert een keer met je ogen en voor je het weet sla je alweer een nieuwe bladzijde van de kalender om. Mei was niet zo’n maand. Mei voelde als drie maanden in een.

Soms vergeten mensen hoe sterk een vrouw werkelijk is. Niet de kracht die zichtbaar is aan de buitenkant, maar de kracht die ontstaat door alles wat ze heeft doorstaan. De kracht van blijven lachen terwijl het leven niet altijd makkelijk is. De kracht van telkens opnieuw opstaan, groeien en doorgaan met haar hoofd omhoog en haar hart open.

Soms heb je van die weken waarin alles gewoon… klopt. Niet overdreven spectaculair, niet hysterisch druk, maar precies goed. Zo’n week had ik dus. Eentje waarvan je achteraf denkt: hé, dit voelde eigenlijk een beetje als vakantie. Samen met mijn nieuwe liefde ben ik op pad gegaan om heel volwassen en cultureel “cultuur te snuiven”. Dat klinkt indrukwekkender dan het is, maar we deden ons best. We kwamen uiteindelijk uit bij Kasteel de Haar en ik moet toegeven: daar ben ik een klein beetje verliefd geworden. Op het kasteel dan. (Al helpt het gezelschap natuurlijk ook.) Alles daar ademt sfeer, geschiedenis en een soort rust waar je vanzelf langzamer van gaat lopen. Alsof je even in een andere wereld stapt eentje waar je geen haast hebt en je telefoon het liefst gewoon in je tas laat. En zoals dat gaat bij dit soort dagen, hoort daar ook eten bij. Veel eten. Lekkere plekjes, fijne wandelingen tussendoor en natuurlijk de klassieke terrasjes. Je weet wel, die waar je gezellig gaat zitten en pas bij het afrekenen denkt: “ah, dus we hebben net een kleine vakantie gefinancierd met twee drankjes en een bittergarnituur.” Maar goed, het hoorde bij de sfeer dat houd ik mezelf dan maar voor.

Soms ben ik zo bewust bezig met het halen van al het mooie uit het leven. Met het opladen van mijn energie door de zon, door kleine momenten, door rust te vinden in mezelf. Ik probeer de narigheid een plekje te geven… niet te ontkennen, maar ook niet alles te laten overnemen. Vandaag is zo’n dag.

Soms voelt het alsof je een stapje terug doet maar eigenlijk neem je gewoon een andere afslag. Dat is precies waar ik nu sta. Minder haast, meer rust en vooral weer energie uit nieuwe ontwikkelingen. Voor mij voelt dit als een goed begin richting stabiliteit. En terwijl ik daar mijn weg in vind, zie ik Lynn zo mooi op haar plek vallen. Ze zit inmiddels al een tijd op het reguliere onderwijs en het lijkt alsof het haar vanzelf afgaat. Ze heeft haar plekje gevonden, maakt vriendjes en vriendinnetjes en komt thuis met de leukste verhalen. De inloopmomenten vind ik misschien nog wel het mooist. Even haar werkjes bekijken en samen een toren bouwen van magneetstenen kleine momenten, maar zo waardevol. Als ik terugdenk aan het medisch kinderdagverblijf, voelt het verschil groot. Daar was alles toch wat beperkter, ook voor ons als ouders. Nu worden we echt meegenomen in haar ontwikkeling, en dat maakt me ontzettend blij. Dus ja… misschien een stapje terug. Maar vooral een nieuwe weg vooruit. 

Soms voelt het alsof ik onderweg ben, maar zonder duidelijke bestemming. Alsof ik mezelf ergens ben kwijtgeraakt en nu, stap voor stap, weer probeer terug te vinden. Ik wil de ellende, de zwaarte en alle negativiteit achter me laten. En eerlijk? Ik dacht dat dat “even” zou lukken. Maar het blijkt geen sprint te zijn… eerder een lange wandeling op schoenen die soms net niet lekker zitten.

(ook bekend als: hoe mijn dochter me elke dag in de spiegel laat kijken)

Het was weer eens tijd voor een blog. Niet omdat ik nou zoveel inspiratie had, maar meer omdat ik eindelijk weer door de stapel “Oh ja, dat moet ik nog doen”-taken heen ben gekomen. Je weet wel, die berg die zich gedraagt als een wasmand met een persoonlijkheid: hoe meer je erin doet, hoe voller die raakt en toch zie je geen einde.